Volkscentrum

Socialistisch educatief webblog

Sancties zorgen alleen voor lijden bij arme mensen

Over de vraag waarom we ze blijven opleggen

Kladversie. Dit is een Nederlandse samenvatting. De volledige vertaling moet nog gemaakt worden.

Dit is een samenvatting van Sanctions only create suffering for poor people, so why keep imposing them? van Amiad Horowitz, oorspronkelijk verschenen in People’s World.[1]

De Verenigde Staten presenteren economische sancties als een geweldloos alternatief voor oorlog. Volgens Amiad Horowitz zijn sancties juist een van de dodelijkste wapens van de VS. Ze zijn bedoeld om het leven van gewone mensen zo zwaar te maken dat ze in opstand komen tegen hun eigen regering.

Horowitz noemt sancties een misdaad tegen de menselijkheid, omdat ze burgers treffen. Hij verwijst naar een bekend artikel uit 1999, waarin staat dat sancties meer doden hebben veroorzaakt dan alle massavernietigingswapens in de geschiedenis.[2] Volgens de organisatie Sanctions Kill hebben de VS sancties tegen meer dan 40 landen, waar samen een derde van de wereldbevolking woont. Veel van die landen horen bij de armste ter wereld.

Sancties treffen vooral zieken, kinderen, ouderen en armen. De rijken in een land kunnen schaarse spullen nog via de zwarte markt kopen. Het artikel verscheen kort na de zware aardbeving in Turkije en Syrië van februari 2023. Door de sancties tegen Syrië kwam veel hulp niet bij de slachtoffers aan. De VS gaven alleen een tijdelijke uitzondering van 180 dagen.

Horowitz wijst er ook op dat sancties nog nooit tot een machtswissel hebben geleid. Cuba staat al meer dan 60 jaar onder sancties, en de regering daar is nog altijd stabiel. Mensen begrijpen heel goed waar hun lijden vandaan komt.

Bronnen

  1. Amiad Horowitz, “Sanctions only create suffering for poor people, so why keep imposing them?”, People’s World, 16 februari 2023. peoplesworld.org/article/sanctions-only-create-suffering-for-poor-people-so-why-keep-imposing-them ↩
  2. John Mueller en Karl Mueller, “Sanctions of Mass Destruction”, Foreign Affairs, mei/juni 1999. Horowitz noemt Foreign Policy als tijdschrift, maar het artikel verscheen in Foreign Affairs. ↩